Λίγο πριν το 1900 η Αττική είχε ακόμα δάση και ρουμάνια. Τα μεσόγεια χάνονταν μέσα στις βελανιδιές, όπου μπορούσε κανείς να κυνηγήσει μέχρι και αγριογούρουνα. Οι Αμπελόκηποι ήταν γεμάτοι αμπελώνες, ενώ στο κέντρο της Αθήνας οι αστοί, απολάμβαναν τους εξοχικούς περιπάτους ανάμεσα στα μποστάνια.  Οι λιγοστοί καλλιεργητές και βοσκοί της περιοχής είχαν δώσει ονόματα στους τόπους, Βάρη , Άσπρα Χώματα, Κοκκινάδα, Κοκκινόβραχος (Αμφιάλη), Κοκκινόρεμα, Χείμαρρος Καμπά,  Τουρκοβούνια, Πηγάδι Σταυρού, Κερατσίνι, Δραπετσώνα κλπ.

Η πεδιάδα, από τον Πειραιά μέχρι την Αθήνα,  μήκους πέντε μιλίων και περίπου εννιά πλάτος, κοντά στη θάλασσα αποτελούνταν από θαυμάσια βοσκοτόπια,  ανακατεμένα με σταροχώραφα  ενώ προς την Αθήνα, ήταν πλούσια φυτεμένη με αμπέλια και  με ελιές. Ο ποταμός Κηφισός που οι όχθες του διέρρεαν την περιοχή τού Ρέντη (Κολοκυνθού) ήταν γεωργικό  προάστιο των Αθηνών. Είχε και αυτός την τύχη του Ιλισού.

Ο μανάβης της γειτονιάς ξεκινούσε για το παζάρι τα ξημερώματα με τη σούστα του. Ο γαλατάς μοίραζε το γάλα και τα γιαούρτια με το κομψό αμαξάκι του. Ο εμποράκος είχε φορτωμένη κι’ αυτός όλη την πραμάτεια του πάνω σε μια κλειστή άμαξα και γυρόφερνε τις γειτονιές. Εδώδιμα και αποικιακά από τους πωλητές γαλακτοκομικών προϊόντων από τη Ρούμελη και πωλητές λαχανικών από τα περίχωρα της Αττικής. Το 1842, η πολιτεία βάζει φρένο στα πρόβατα που βόσκουν ακόμη και μέσα στην Αθήνα. Οι βοσκοί περνούσαν τα ζωντανά τους μέσα από την πόλη, καταστρέφοντας ακόμη και τα μικρά περιβόλια που διατηρούσαν οι κάτοικοί της. Η μεγαλύτερη όμως καταστροφή γινόταν στον Ελαιώνα των Αθηνών, τον οποίο η Πολιτεία προσπαθούσε να επαναφέρει στην προ της Επανάστασης κατάστασή του φυτεύοντας εκατοντάδες νέες ρίζες ελιές. Ατελείωτες ήταν, τέλος, οι καταστροφές σε περιοχές όπως στου Ρέντη, στο Μοσχάτο και στα μποστάνια τους.

Ο τότε Δήμαρχος της πρωτεύουσας,  Ανάργυρος Πετράκης, εξέδωσε «ειδοποίηση» δίνοντας διαταγή να διαβάζεται στις εκκλησίες τις Κυριακές και «εις τας πλατείας διά τυμπανοκρουσίας προς γνώσιν απάντων». Στην επιστολή του σημείωνε ότι επιθυμία του ήταν να προφυλάξει τις ιδιοκτησίες των πολιτών από τις βλάβες που προξενούσαν «τα ποίμνια και τα άλλα ζώα παντός είδους, τα οποία ως εκ της κακοηθείας των ποιμένων και βουκόλων απελαυνόμενα καταστρέφουν τα καλλιεργημένα κτήματα». Για βόσκηση ορίσθηκε η τεράστια περιοχή από το Φάληρο μέχρι τη Βάρη και μόνον στα ακαλλιέργητα τμήματά της.