Η Αττική είναι μια από τις 13 περιφέρειες της χώρας. Διαθέτει τη μεγαλύτερη έκταση, καθώς υπολογίζεται στα 3.800 χλμ και καλύπτει 2,9 % της συνολικής έκτασης της χώρας. Είναι μια σπάνια μορφή χερσονήσου, καθώς διαθέτει τριγωνική μορφή, η οποία εισέρχεται στο Αιγαίο Πέλαγος. Η οροσειρά του Κιθαιρώνα μήκους μόλις 16 χιλιομέτρων, τη χωρίζει στα βόρεια από τη πόλη της Βοιωτίας. Στη δυτική πλευρά της βρίσκεται η θάλασσα και η διώρυγα της Κορίνθου.

Ο Σαρωνικός κόλπος που είναι νότια στην Αττική, καθώς και το νησί της Εύβοιας, που βρίσκεται προς τη βόρια και ανατολική πλευρά των ακτών. Αρκετά βουνά χωρίζουν τη χερσόνησο στις πεδιάδες των Μεσογείων και του Θριασίου. Τα βουνά που περιλαμβάνει η Αττική είναι ο Υμηττός, το ανατολικό τμήμα των Γερανείων, η Πάρνηθα που είναι το ψηλότερο βουνό της Αττικής, το Αιγάλεω και η Πεντέλη. Μεταξύ των τεσσάρων βουνών Αιγάλεω, Πάρνηθας, Πεντέλης και Υμηττού απλώνονται η Αθήνα και ο Πειραιάς.

Το πεδίο της Μεσογαίας, το οποίο σήμερα ονομάζεται Μεσόγεια, που βρίσκεται ανατολικά του Υμηττού και οριοθετείτε στη βόρεια πλευρά από τους πρόποδες της Πεντέλης, στην ανατολική πλευρά οριοθετείται από τον Ευβοϊκό κόλπο και το όρος Μυριννούς, δηλαδή τη σημερινή Μερέντα και στη νότια πλευρά από το βουνό του Λαυρίου. Η δεξαμενή νερού της Αθήνας, η λίμνη του Μαραθώνα, είναι μια τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε από φράγματα το 1920. Ο Κηφισός είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Αττικής.

Είναι βέβαιο ότι η Αττική ήταν πυκνά κατοικημένη από τους νεολιθικούς χρόνους έως την ύστατη αρχαιότητα. Οι κυριότερες θέσεις όπου έχουμε προϊστορικά λείψανα είναι: Μαραθώνας, Ν. Μάκρη, Ραφήνα, Βραυρών, Θορικός, Άγ. Κοσμάς, Ελευσίνα, Μενίδι, Μαρκόπουλο, Σπάτα, Άφιδνα και φυσικά η Αθήνα. Όλες αυτές οι θέσεις αποτελούσαν σημαντικούς οικισμούς, μερικοί από τους οποίους γνώρισαν μεγάλη ακμή κυρίως κατά τους μυκηναϊκούς χρόνους. Με τον λεγόμενο συνοικισμό του Θησέα όλα αυτά τα μικρά ανεξάρτητα πολίσματα υποτάσσονται στο κράτος των Αθηνών και, χάνοντας την ανεξαρτησία τους, γίνονται δήμοι του αθηναϊκού κράτους, μερικοί από τους οποίους εξακολουθούν να ακμάζουν ιδιαίτερα ή να αποτελούν σημαντικά κέντρα λατρείας.

Κατά την αρχαιότητα, οι Αθηναίοι υπερηφανεύονταν για το γεγονός ότι ήταν «αυτόχθονες», το οποίο σημαίνει ότι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής και δεν είχαν μετακινηθεί στην Αττική από άλλο τόπο. Σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη, κατά τη διάρκεια των λεγόμενων «Σκοτεινών Αιώνων» στον ελλαδικό χώρο, η Αττική είχε γίνει το καταφύγιο των Ιώνων, που ανήκαν σε μια φυλή από την βόρεια Πελοπόννησο.

 

Οι Ίωνες είχαν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν από την πατρίδα τους εξ αιτίας των Αχαιών, οι οποίοι αναγκάστηκαν να μετακινηθούν από την περιοχή τους εξ αιτίας της καθόδου των Δωριέων. Οι Ίωνες είχαν ενσωματωθεί στους αρχαίους Αττικούς, οι οποίοι, αργότερα, θεώρησαν ότι ήταν κι αυτοί μέρος της ιωνικής φυλής και μίλησαν την ιωνική διάλεκτο. Πολλοί Ίωνες αργότερα αποχώρησαν από την Αττική για να αποικίσουν παράλια της Μικράς Ασίας και να δημιουργήσουν τη λεγόμενη Ιωνική Δωδεκάπολη.

Η Αττική μετά το 1829

Η Αττική, από το 1829, ανήκε στο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Από το 1834, η Αθήνα επανιδρύθηκε και έγινε η νέα πρωτεύουσα της Ελλάδας (η πρώτη ήταν το Ναύπλιο της Αργολίδας), και οι άνθρωποι από άλλα μέρη της Ελλάδα σταδιακά άρχισαν να εγκαθίστανται στην Αττική. Η πιο δραματική αύξηση ήρθε με Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, μετά από τις ανταλλαγές πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης.

Η σύγχρονη ελληνική περιφέρεια της Αττικής περιλαμβάνει την κλασική Αττική, καθώς και τα νησιά του Αργοσαρωνικού, ένα μικρό μέρος της Πελοποννήσου γύρω από την Τροιζήνα, και το νησί του Ιονίου, τα Κύθηρα…