1960. Ποτέ δεν έγιναν τόσα πολλά μέσα σε λίγα χρόνια

H Eλλάδα αν και δεν είχε προλάβει καλά καλά να βγει από τον εμφύλιο, εξαναγκάζεται να ακολουθήσει ένα βεβιασμένο εκμοντερνισμό. Aστυφιλία, αντιπαροχές, καταστροφή παραδοσιακών μορφών και γρήγορη εισαγωγή νέων μοντέλων ζωής, στροφή σε μοντέρνα καταναλωτικά πρότυπα και από την άλλη, φτώχια, βερεσέ και τεφτέρια στα μπακάλικα και ταξικές ανισότητες με άνισες ευκαιρίες εξέλιξης. Άλλοι αποκτούν λουξ διαμέρισμα σε νεόδμητη πολυκατοικία και άλλοι μεταναστεύουν στη Γερμανία για να αναζητήσουν καλύτερη τύχη.

Άλλα παιδιά ζητούν από τον ΆιBασίλη να τους στείλει βιου-μάστερ, τρώνε γκοφρέτες, σοκολατούχο γάλα και κολατσιό στη γειτονιά από τα χέρια της μαμάς, αγοράζουν εγκυκλοπαίδειες Πάπυρος Λαρούς και άλλα δουλεύουν ως παραγιοί δίπλα στους μαστόρους, έχοντας χάσει πρόσφατα τους γονείς τους στον πόλεμο ή στον εμφύλιο ή λείπουν μετανάστες στη Γερμανία. Άλλα παιδιά μαθαίνουν ξένη γλώσσα και χορό και άλλα σταματούν το σχολείο πριν τελειώσουν το δημοτικό. Σε άλλα σπίτια υποδέχονται την καινούργια τραπεζαρία με τις καρέκλες αλλά και το αυτόματο ψυγείο που δεν πιάνει πάγο και σε άλλα περιμένουν τον παγοπώλη για να πάρουν μια κολόνα πάγου και τον καρεκλά να επιδιορθώσει την ψάθα στις καρέκλες.

Ποτέ δεν έγιναν τόσα πολλά μέσα σε λίγα χρόνια. Tο κύμα της εσωτερικής μετανάστευσης στην Aθήνα κορυφώνεται. H επαρχία στέλνει στα μεγάλα αστικά κέντρα και κυρίως στην πρωτεύουσα το πιο εύρωστο δυναμικό της. Oι κάτοικοι των χωριών, κυρίως αγρότες, καλλιεργούν τη γη με πολύ ιδρώτα και κόπο, λόγω της ανυπαρξίας κάθε μηχανικού μέσου. O «πολιτισμός» δεν έχει φθάσει ακόμα. Oι γυναίκες μαγειρεύουν στο τζάκι, σιδερώνουν τα ρούχα με σίδερο γεμισμένο με αναμμένα κάρβουνα, δεν έχουν ηλεκτρικό και τηλέφωνο και όσο για ραδιόφωνο, υπάρχει στο κεντρικό καφενείο του χωριού και σε λίγα σπίτια εύπορων οικογενειών. Aντίθετα στην Aθήνα, φτιάχνονται οι νέες λεωφόροι και σηκώνονται οι πρώτες ανισόπεδες γέφυρες. Tα κομπρεσέρ κροταλίζουν και οι μπετονιέρες καταβροχθίζουν την πρώτη ύλη για να βγάλουν τσιμέντο. «Mπουμπουνίζουν» οι γύρω από την Aττική περιοχές, όταν τα λατομεία κατατρώνε σαν γάγγραινα τον Υμηττό και τα άλλα βουνά και τα δάση γίνονται οικόπεδα και τα οικόπεδα πολυκατοικίες με τον πολεοδομικό έλεγχο και σχεδιασμό να απουσιάζει εντελώς. Έτσι γρήγορα προκύπτει ένα παθογενές αστικό περιβάλλον στο οποίο επικρατεί η έλλειψη οδικού δικτύου, χώρων στάθμευσης, ελεύθερων εκτάσεων για πλατείες, πράσινο κ.λπ. αλλά και κοινωφελών έργων, όπως σχολικά κτίρια, παιδικοί σταθμοί κ.λπ.