Η Εύβοια είναι το δεύτερο μεγαλύτερο (μετά την Κρήτη) νησί της ελληνικής επικράτειας. Η συνολική της έκταση φθάνει περίπου τα 3.670 τ.χλμ και εκτείνεται κατά μήκος της βορειοανατολικής Στερεάς Ελλάδας από το Μαλιακό κόλπο μέχρι τα βορειοανατολικά της Ραφήνας από την οποία χωρίζεται από την Ευβοϊκή θάλασσα. Γεωλογικά η Εύβοια αποτελεί συνέχεια της Αττικής. Έντονη φαίνεται πως η υπήρξε η ηφαιστειακή δράση στη διάρκεια της τεταρτογενούς περιόδου του καινοζωικού αιώνα όπου η Εύβοια αποσχίστηκε από την ηπειρωτική χώρα. Στο στενό που χωρίζει την Εύβοια από την Στερεά Ελλάδα, αποτελεί ένα από τα σπανιότερα παλιρροϊκά φαινόμενα. Η σπανιότητα του φαινόμενου στον Εύριπο, οφείλεται στην κανονικότητα και στην ταχύτητα της αλλαγής στην κατεύθυνση του θαλάσσιου ρεύματος. Ευβοϊκή παράδοση θέλει τον Αριστοτέλη να βάζει τέλος στη ζωή του το 321 π.χ, επειδή δεν κατόρθωσε να εξηγήσει το παλιρροϊκό φαινόμενο. Πανάρχαια είναι η ιστορία της Εύβοιας και τη μαρτυρούν τα πάμπολλα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή. Την εποχή του χαλκού η Εύβοια κατοικούνταν από το αρχαιοελληνικό φύλο των Αβάντων. Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Άβαντες συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο στο πλευρό των Αχαιών. Αναφέρει επίσης πως είχαν ιδρύσει τις πόλεις, Χαλκίδα, Ερέτρια, Ιστιαίς, Κήρινθος, Δίον, Κάρυστο και Στύρα. Την περίοδο των μεγάλων μετακινήσεων στον Ελλαδικό χώρο οι Άβαντες εκτοπίστηκαν από τους Ίωνες. Οι Ίωνες της Εύβοιας χωρίστηκαν σε δύο ισχυρά κράτη, της Χαλκίδας βόρεια και της Ερέτρειας στο κεντρικό τμήμα του νησιού, Στην περιοχή του όρους Όχη είχαν εγκατασταθεί Δρύοπες με κυριότερη πόλη την Κάρυστο.

Οι πόλεις της Εύβοιας κατά τον 8ο αιώνα π.χ είχαν εξελιχθεί σε μεγάλες δυνάμεις της περιοχής. Έτσι άρχισαν αν δημιουργούν αποικίες, αρχικά στην Χαλκιδική και αργότερα στην Κάτω Ιταλία, ιδρύοντας τις πρώτες ελληνικές αποικίες. Πρώτη τους αποικία ήταν οι Πιθηκούσες ανοιχτά της Νάπολης και λίγα χρόνια αργότερα ίδρυσαν στην απέναντι ακτή την Κύμη. Η Κύμη έγινε ορμητήριο για την ίδρυση νέων αποικιών όπως η Ζάγκλη, το Ρήγιο και η Νάξος. Επίσης ίδρυσαν άλλες 3ης πόλεις στη Μακεδονία και τη Θράκη, μεταξύ των οποίων και τη ξακουστή Όλυνθο. Έτσι η μεγάλη χερσόνησος που απλώνεται από τον Στρυμόνα μέχρι τον ΘερμαΊκό, ονομάστηκε Χαλκιδική. Στα βυζαντινά χρόνια ο Ιουστινιανός τοίχισε την πόλη της Χαλκίδας και έχτισε γέφυρα για την καλύτερη επικοινωνία με τη Στερεά. Το 1205 οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Εύβοια και τη χώρισαν σε τιμάρια. Ακολουθήσανε οι κατακτήσεις από τους Βενετούς, τους Γενουάτες και ξανά από τους Βενετούς. Το 1470 ήρθε η σειρά των Τούρκων με τον Μωάμεθ τον Πορθητή να πολιορκεί την περιοχή και να σφάζει το χριστιανικό πληθυσμό.

Πολυάριθμα είναι τα επιφανειακά ευρήματα από τα οποία διαπιστώνεται ότι η Εύβοια είχε κατοικηθεί από τους παλαιολιθικούς ήδη χρόνους. Τα σημαντικότερα από αυτά έχουν εντοπιστεί στην περιοχή της Αρτάκης και στην έξω Παναγίτσα Χαλκίδας. Το 3.200 – 2100 π.χ οι Άβαντες, προεχόμενοι από τη Φωκίδα, εγκαθίστανται στο νησί της Ευβοίας. Αβαντίς ήταν η πρώτη ονομασία του νησιού.

2.600 – 200 π.χ. Μεγάλη εγκατάστση στους προϊστορικούς χρόνους παρατηρείται στα Ψαχνά, την Ερέτρια και το Ληζάντιο πεδίο στη Χαλκίδα. 1.200 π.Χ. Οι Άβαντές, μετέχουν στην τρωική εκστρατεία με επικεφαλής τον Ελαφήνορα. 8ος αι. π.Χ. Αιώνας που η Εύβοια φτάνει στο απόγειο της ακμής της. Η περίοδος αυτή τερματίζεται στο τέλος του 8ου αι. όταν ο ανταγωνισμός των δύο ισχυρών κρατών του νησιού οδηγεί στο Ληζάντιο πόλεμο. Από τους πρώτους μεγάλους πολέμους μεταξύ αρχαιοελληνικών πόλεων με Πανελλήνιες διαστάσεις. Οι αντιμαχόμενοι Χαλκιδαίοι και Ερετρειείς συμμαχών, οι μεν Χαλκιδαίοι με τους Θεσσαλούς και Σάμιους, οι δε Ερετρειείς με τους Μιλήστους.

507 π.χ. Οι Αθηναίοι κατάλαμβάνουν την Εύβοια. 5ος και 4ος αι. π.χ. Η Εύβοια ενισχύει την Ιωνική εξέγερση. Το 490 π.χ. Οι Πέρσες καταλαμβάνουν την Ερέτρια και την καταστρέφουν, τιμωρώντας τους κατοίκους για τη βοήθεια που έδωσαν στην Ιωνική Επανάσταση. Το 468 π.Χ Ο Αθηναίος στατηγός Κίμων καταλαμβάνει τη Σκύρο. Το 446 π.χ. Οι Αθηναίοι με τον Περικλή υποτάσσουν πάλι την Εύβοια.  338 π.χ. Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας η Εύβοια υποτάσσεται στους Μακεδόνες. Το 146 π.χ. Η Εύβοια περιέρχεται στην κυριαρχία των Ρωμαίων. Παρά την καταπίεση της Ρώμης, φαίνεται ότι, κατά περιόδους, υπήρξε οικονομική σταθερότητα στην Εύβοια και κυρίως στη Χαλκίδα, όπως και σε ορισμένες άλλες πόλεις της Ρωμαιοκρτούμενης Ελλάδας. Μεγάλη ακμή γνωρίζει και η Κάρυστος εξαιτίας της ανάπτυξης του εμπορίου και ιδιαίτερα της εξαγωγής μαρμάρου. •Το 146 π.χ. η Εύβοια περιέρχεται στην κυριαρχία των Ρωμαίων. Παρά την καταπίεση της Ρώμης, φαίνεται ότι, κατά περιόδους, υπήρξε οικονομική σταθερότητα στην Εύβοια και κυρίως στη Χαλκίδα, όπως και σε ορισμένες άλλες πόλεις της Ρωμαιοκρατούμενης Ελλάδας.

Μεγάλη ακμή γνωρίζει και η Κάρυστος εξαιτίας της ανάπτυξης του εμπορίου και ιδιαίτερα της εξαγωγής μαρμάρου. Το 450 μ.Χ. Ο Ιουστινιανός χτίζει τα τείχη της Χαλκίδας. Παράλληλα κατασκευάζει γέφυρα για να διευκολύνει την επικοινωνία με τις βοιωτικές ακτές. 1205μ.χ. Ο Φράγκος Βασιλιάς της Θεσσαλονίκης Βονιφάτιος Μομφερατικός, χωρίζει την Εύβοια σε τιμάρια και την παραχωρεί σε ιππότες. Το 1261. μ.χ. Βενετοί καταλαμβάνουν το νησί ενώ το 1.347 στο νησί εγκαθίστανται Γενουάτες.  1.390 μ.Χ. Επανέρχονται οι Βενετοί και γίνονται κυρίαρχοι στην Εύβοια. 14ος αι. μ. χ. Από τις αρχές του αιώνα ο διαρκώς αυξανόμενος τούρκικος κίνδυνος, αρχίζει να διαγράφεται καθαρά. Τον Ιούνιο του 1.470 μ.χ ο τούρκικός στόλος με 300 πλοία και 70.000 άνδρες βγαίνει από τα Δαρδανέλια και αφού κυριεύει την Ίμβρο, διασχίζει το Αιγαίο και φτάνει στο Ν. Ευβοϊκό. Οι Οθωμανοί υπό τον Μωάμεθ τον Πορθητή πολιορκούν τη Χαλκίδα και μετά από 28 ημέρες η πόλη παραδίδεται και σφάζεται ο χριστιανικός πληθυσμός.  1.688. Οι Βενετοί προσπαθούν να ξαναπάρουν τη Χαλκίδα, αλλά οι προσπάθειες του Μοροξίνη αποτυγχάνουν. Το 1.833 η Εύβοια περνά στο Ελληνικό κράτος με βάση τις διατάξεις του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου που είχε υπογραφεί το 1.830. Η Εύβοια συνέβαλε στον αγώνα και με την ηρωι κή δράση του Κριεζώτη και άλλων Ευβοέων και σε μάχες που δόθηκαν όχι μόνο στο έδαφός της αλλά και έξω στο νησί που ήταν κρίσιμες για την έκβαση του αγώνα. Στις 23 Μαρτίου 1.833 ο Ομέρ παρέδωσε το φρούριο της Χαλκίδας μέσω του αντιπροσώπου του Χατζή Ισμαήλ Βέη στον αντιπρόσωπο της Ελληνικής κυβέρνησης Ιάκωβο Ρίζο Νερουλό. 1912. Τον Οκτώβριο του 1.912 στον Α΄Βαλκανικό Πόλεμο το 3ο Σύνταγμα Πεζικού Χαλκίδας, εξορμά και υψώνει τη γαλανόλευκη στην Ελασσόνα ενώ λίγες μέρες αργότερα το Σύνταγμα Χαλκίδας μπαίνει πρώτο στα Γιαννιτσά και καταδιώκει τους Τούρκους. Στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 3ο Σύνταγμα Χαλκίδας διακρίνεται στις μάχες στο Κιλκίς και στα στενά της Κρέσνας. Η Χαλκίδα κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους είχε μεταβληθεί σε μεγάλο στρατόπεδο απ’ όταν επέπλεαν βαπόρια και τρένα γεμάτα στρατό και εφόδια. 1922. Πλοία με 5.000 πρόσφυγες φτάνουν στη Χαλκίδα και αρχίζει η ανέγερση των προσφυγικών συνοικισμών. Το 1924 άλλοι 4.000 τουρκόφωνοι Έλληνες φτάνουν από τα βάθη της Μικράς Ασίας. 1941 Τον Απρίλιο, τη Μεγάλη Εβδομάδα, γερμανικά στούκας βομβαρδίζουν τη Χαλκίδα, τα Λουτρά Αιδηψού, την Ερέτρια, την Αμάρυνθο, το Αλιβέρι, τη Λίμνη, την Παραλία της Κύμης και άλλα χωριά. Στις 25 Απριλίου ο γερμανικός στρατός εισέρχεται στην Ευβοϊκή πρωτεύουσα. ΤΟ 1941. Στις 30 Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί παραδίδουν την Εύβοια στους Ιταλούς. 1943. Στις 9 Σεπτεμβρίου η Ιταλία συνθηκολογεί. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν χαρμόσυνα και ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους της πρωτεύουσας και των άλλων περιοχών της Εύβοιας…