” Η νύχτα έφτασε, τα παράθυρα κλείσαν, η νύχτα έπεσε, οι δρόμοι χαθήκαν…”

Σήμερα οι γειτονιές των ονείρων δεν υπάρχουν. Ελάχιστες έχουν απομείνει και σ’ αυτές τα όνειρα έχουν αντικατασταθεί από την αγωνία. Οι άνθρωποι δεν κάθονται πια στα πλατύσκαλα. Φοβούνται. Στα παγκάκια της πλατείας, που κάποτε οι νέοι χάραζαν τα όνειρα τους, τώρα φιλοξενούνται άστεγοι.

Τα παιχνίδια περιορίστηκαν στις διαστάσεις ενός υπολογιστή. Τ’ Αϊ Γιάννη, δεν ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές, ενώ οι μπάλες δεν σπάνε πλέον τα τζάμια.

Ο Κυρ-Γιώργης που δεν μπορεί να κυνηγήσει τα παιδιά, είναι πιο δυστυχισμένος από ποτέ. Τα χρώματα αν και τα βλέπουμε σε υψηλή ανάλυση, παραμένουν αφύσικα. Στο περιβάλλον, στα δάση, στα ζώα και σε ότι αγαπούσαμε, αφιερώσαμε «εις μνήμην» μια Παγκόσμια Ημέρα.

Και όμως…

Τα καλύτερα θάρθουν,  δεν ανησυχώ…

Οι γειτονιές που χάθηκαν, δεν προσφέρονται για μελαγχολική ανάμνηση κάποιων περασμένων μεγαλείων. Οι αναμνήσεις και οι μνήμες, είναι υπενθύμιση, είναι προειδοποίηση, είναι ανασύνταξη της ψυχής και του μυαλού. Είναι αναξιοποίητος θησαυρός που μας δείχνει το δρόμο.

Ας μην υποτιμούμε τη δύναμη της μνήμης…