Οι δημοτικές εκλογές του 1835 στην Αθήνα, διήρκεσαν πέντε ημέρες, από 15 έως 20 Μαρτίου και έγιναν με πείσμα και φανατισμό. Η Αθήνα τότε ήταν ένας οικισμός 90 εκταρίων γύρω από την Ακρόπολη και ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 14.000 κατοίκους. Δύο παρατάξεις υπήρχαν τότε στην Αθήνα. Εκείνη του αντιβασιλιά Άρμανσμπεργκ και οι άλλοι των αντιπάλων της που ήταν και η πιο ισχυρή. Ψήφισαν 800 Αθηναίοι και πήραν 650 ψήφους οι αντίπαλοι του Άρμανσμπεργκ που ήταν οι Δ. Καλλιφρονάς, Ι. Μακρυγιάννης, Σ. Βενιζέλος, Π. Ηπίτης, Χ. Τουφεξής, Δ. Μισαραλιώτης, Σ. Χ. Γκικάκης, Π. Σκουζές, Ν. Γέροντας, Σ. Παλαιολόγος, Σ. Πατούσας, Μ. Βουζίκης, Κ. Κοκκίδης, Γ. Γεννάδιος, Σ. Γαλάτης, Σ. Κυριακός και Θ. Βρυζάκης.

Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο της εποχής η ψήφος του λαού δεν εξέλεγε απευθείας δήμαρχο, αλλά εξέλεγε το δημοτικό συμβούλιο, που με τη σειρά του  πρότεινε τρεις υποψήφιους δημάρχους στην κυβέρνηση, η οποία είχε και τον τελευταίο λόγο. Η πρώτη επέμβαση όμως του Παλατιού εκδηλώθηκε αμέσως, γιατί ενώ έπρεπε να γίνει δήμαρχος ο Καλλιφρονάς, ο βασιλιάς διόρισε τον Πετράκη με τη δικαιολογία ότι ήταν πολύ νέος.

Η νεοεκλεγείσα δημοτική αρχή είχε να αντιμετωπίσει φλέγοντας ζητήματα των πολιτών όπως να καθαρίσει την περιοχή γύρω από την Ακρόπολη από τα ερείπια που είχαν συσσωρευτεί από τις δύο πολιορκίες της Ακρόπολης, αλλά και η ύδρευση και ο φωτισμός της πόλης. Έως τότε η Αθήνα το βράδυ φωτιζόταν με 80 λαδοφάναρα, τα οποία όταν είχε φεγγάρι δεν άναβαν για λόγους οικονομίας…