Η Σκύρος είναι νησί του κεντροδυτικού Αιγαίου Πελάγους και αποτελεί το μεγαλύτερο και νοτιότερο νησί των Βορείων Σποράδων. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Ακρωτηρίου της Κύμης της Εύβοιας, από το οποίο απέχει 22 ναυτικά μίλια. Ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Βορείων Σποράδων, με απόσταση όμως από αυτές μεγαλύτερη σε σύγκριση με την απόστασή του από την Εύβοια. Διοικητικά υπάγεται στην Εύβοια, με την οποία διατηρεί στενούς πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς.

Το νησί είναι γεμάτο ωραία μέρη και παραλίες, όπως ο Γιαλός, το Αχήλι, τα Βράχια, η Νύφη, οι Τρεις Μπούκες, το Φανάρι, το Διαπόρι κ.α. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία η Θέτιδα, η μητέρα του Αχιλλέα, είχε στείλει το γιο της στη Σκύρο, για να μην πάρει μέρος στον τρωικό Πόλεμο. Στο κάστρο, που βρίσκεται στη Χώρα, ήταν η έδρα του βασιλιά του νησιού Λυκομήδη. Στη θέση Σπηλιά Ανδριώτη σκοτώθηκε από το Λυκομήδη ο βασιλιάς της Αθήνας Θησέας.

Στο νησί, εκτός από αξιόλογους αρχαιολογικούς χώρους, υπάρχουν επίσης αρκετές εκκλησίες από το Μεσαίωνα, όπως του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο, που μαζί με το μοναστήρι το έκτισε ο Νικηφόρος Φωκάς το 10ο αιώνα. Η Σκύρος, εκτός από τις φυσικές της ομορφιές, ξεχωρίζει για τα παραδοσιακά της έθιμα που έχοντας τις ρίζες τους από τους αρχαιότατους χρόνους, όπως το έθιμο με τους κουδουνάδες της Αποκριάς. Φημίζεται επίσης και για την παγκοσμίως γνωστή ράτσα των μικρών αλόγων, τα Σκυριανά Αλογάκια ενώ ξεχωρίζει για τη λαϊκή της τέχνη, ιδιαίτερα τη χειροτεχνία, την ξυλογλυπτική και την κεντητική, που χρησιμοποιούνται για τη διακόσμηση του Σκυριανού σπιτιού αλλά και της παραδοσιακής φορεσιάς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης η αγγειοπλαστική, η κεραμική και η καλαθοπλεκτική. Το νησί διατηρεί έντονα τον παραδοσιακό του χαρακτήρα, τα έθιμά του και την πλούσια γαστρονομική του ταυτότητα…