Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήταν πιθανόν ο πρώτος λαός που έφτιαξε και χρησιμοποίησε το σχοινί. Αιγυπτιακές ημερομηνίες σε σχοινιά μας γυρίζουν πίσω στο 4000 π.Χ. Τα σχοινιά στην αρχαιότητα με φυτικές ίνες από φοίνικες, λινάρι, πάπυρο, δέρμα ή ζωική τρίχα. Η τέχνη κατασκευής του σχοινιού διαδόθηκε πολύ αργότερα σε όλη την Ασία, την Ινδία και την Ευρώπη. Στην Ελλάδα φαίνεται ότι η ονομασία «σχοινάδικο» προήλθε από το γεγονός ότι στην αρχή εκεί φτιάχνανε μόνο σχοινιά και μετά ακολουθήσανε τα άλλα προϊόντα που έχουν ως πρώτη ύλη το σχοινί. Έτσι και αλλιώς, για να κατασκευαστούν τα προϊόντα αυτά, έπρεπε πρώτα να φτιαχτεί το σχοινί. Τα σχοινάδικα χρησιμοποιούσαν ως πρώτη ύλη την αιγότριχα, που έπαιρναν από τα ταμπάκικα, όπου τη μαδούσαν από τα τομάρια χρησιμοποιώντας ασβέστη. Αργότερα, γύρω στο 1950, έκανε την εμφάνισή του ο κοκοφοίνικας, που τον έφερναν από την Κεϋλάνη.

Φθηνότερος και ευκολότερος στην επεξεργασία του, εκτόπισε σιγά σιγά την αιγότριχα, που την έπαιρναν από την Ήπειρο και από περιοχές της Μακεδονίας. Η επεξεργασία της τραγότριχας, ώστε να γίνει εμπορεύσιμη, ήταν δύσκολη εργασία. Επιγραμματικά τα στάδια που ακολουθούσαν οι ταμπάκηδες ήταν: το ξάσιμο, το στοίβαγμα (αλλεπάλληλο χτύπημα του μαλλιού), το γνέσιμο και η ύφανση. Τα προϊόντα που κατασκεύαζε ο σχοινάς ήταν ζωστήρες (κυρίως για το στρατό), γίγκλες (στερέωναν μ’ αυτές τα σαμάρια στα ζώα), μουτάφια (σκέπαζαν τα ζώα το χειμώνα ή τα χρησιμοποιούσαν στο σπίτι), τουρβάδες (έβαζαν μέσα τα βαριά εργαλεία ή την τροφή των ζώων), σακιά (για τη μεταφορά σιτηρών), διάδρομοι (για να στρώνουν τις εκκλησίες και τα σπίτια), σφυρίδες (ελαιόσακκοι), σχοινιά και έργαθα (δίχτυα για τη μεταφορά άχυρου). Τα σχοινάδικα ήταν μία από τις μεγάλες βιοτεχνίες που άνθισαν στην Άμφισσα.