Τα ζαχαροπλαστεία και ζαχαροπωλεία, τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνος βρίσκονται στο κέντρο της πόλης. Στη συνέχεια, ακολουθώντας την ανάπτυξή της,
κατευθύνονται προς τις πλατείες Λουδοβίκου και Όθωνος, δηλαδή τις σημερινές Κοτζιά (Δημαρχείου) και Ομονοίας. Γνωστό ζαχαροπλαστείο εκείνη την εποχή ήταν του Καρδαμάτη
που βρισκόταν στη συμβολή της οδού Αιόλου με την Αγίου Μάρκου,περιοχή όπου εκείνη την εποχή θεωρείτο εξοχική!

Σύμφωνα με το ιστορικό της οικογένειας, ο Καρδαμάτης αρνήθηκε να εξυπηρετήσει έναν πανίσχυρο πολιτικό ο οποίος με τη σειρά του θεώρησε την άρνηση μεγάλη προσβολή. Έτσι αναζητούσε τρόπο να εκδικηθεί τον δημιουργικό ζαχαροπλάστη. Η ευκαιρία δεν άργησε να του δοθεί. Μια μέρα βρήκε την αφορμή και ισχυρίστηκε πως η λειτουργία της μηχανής που παρήγαγε τη σοκολάτα ήταν επικίνδυνη και έβαζε σε κίνδυνο την ασφάλεια της πόλης. Είχε τύχει μάλιστα να θερμανθούν οι τοίχοι της οικοδομής, οπότε έδωσε διαταγή στον Λόχο των Σκαπανέων, δηλαδή στην Πυροσβεστική Υπηρεσία της εποχής να παρέμβει.

Πράγματι οι σκαπανείς με τις σκαπάνες τους παρενέβησαν και το πρώτο σοκολατοποιείο των Αθηνών
διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη στα μέσα της δεκαετίας 1850. Τα απομεινάρια των μηχανών
πωλήθηκαν στον Παυλίδη, ο οποίος λειτουργούσε δικό του ζαχαροπλαστικό κατάστημα επί
της οδού Αιόλου από το 1841. Το αποκαλούσε «Γλυκυσματοποιείο».

Το προσφυγικό στοιχείο ήταν αυτό που έδωσε τη μεγάλη ώθηση στη ζαχαροπλαστική. Η
μικρασιατική ζαχαροπλαστική στην Αθήνα γνωρίζει τιμές και δόξες με τις νέες γεύσεις από
μιλφέιγ ως τα μουχαλεμπί. Κυρίως οι Έλληνες της Πόλης, της Σμύρνης και των άλλων
κέντρων της Ανατολής, κατανάλωναν περισσότερα γλυκίσματα από τους παλαιούς
Αθηναίους, γεγονός που αποκάλυπτε και την ευημερία που είχαν βιώσει στον τόπο τους.
Εκεί τα γλυκίσματα δεν θεωρούνταν πολυτέλεια.

Τότε δημιουργήθηκαν και τα «γλυκατζίδικα του ποδαριού». Πρόσφυγες γυρνούσαν στο δρόμο με την ανατολίτικη λαμαρίνα και το καϊμάκι σάμαλι. Αργότερα έπαψαν να γυρίζουν και έστηναν πρόχειρες
κατασκευές στο κέντρο της πόλης ανανεώνοντας συνεχώς τα γλυκίσματα με νέα,
ανατολίτικης καταγωγής. Τα υπαίθρια καταστήματα ακολούθησαν τα μικρά αθηναϊκά ζαχαροπλαστεία.

Ο ανταγωνισμός οδήγησε τους καταστηματάρχες πλέον να αναζητήσουν νέα είδη από την
ευρωπαϊκή ζαχαροπλαστική. Γλυκίσματα συσκευασμένα από Αγγλία, Γερμανία και Γαλλία
και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια από Αμερική κατέκλυσαν την αγορά. Κάθε
ζαχαροπλαστείο, μεγάλο ή μικρό, θεωρούσε υποχρέωσή του να πλασάρει στους πελάτες
ένα νέο γλύκισμα, το οποίο οι ζαχαροπλάστες ανακάλυπταν σε ξένες συνταγές ή μάθαιναν
σε διάφορα ταξίδια…