Το 1832 στην Αθήνα δεν υπήρχαν ούτε άμαξες ούτε κάρα. Οι δημόσιες μεταφορές στη νέα πρωτεύουσα, γίνονταν με το γαϊδουράκι και την γκαμήλα. Το 1833, έκανε την εμφάνισή του το πρώτο κάρο. Το έφερε από τη Μάλτα ο Άγγλος ναύαρχος της Μεσογείου Μάλκολμ, ο οποίος γοητευμένος με την Αθήνα έχτισε σπίτι στα Πατήσια, στην οδό Αγίας Ζώνης, εκεί που βρίσκεται το Άσυλο Ανιάτων. Όλοι οι Αθηναίοι υποδέχτηκαν το κάρο με θαυμασμό και στην πρώτη του διαδρομή το ακολούθησαν πεζοί δημιουργώντας μια θριαμβευτική διαδήλωση. Αργότερα εμφανίστηκαν οι πρώτες ιδιωτικές άμαξες.

Ανήκαν όλες σε Βαυαρούς. Μετά, κάποιοι Αθηναίοι επιχειρηματίες έφεραν από την Ιταλία μεγάλες μεταχειρισμένες άμαξες για τη μεταφορά επιβατών με εισιτήριο. Το 1860, καθιερώθηκε τακτική συγκοινωνία Αθήνας – Πειραιά με άμαξες. Τη συγκοινωνία Αθήνα – Πειραιά εκτελούσε μια «νέα εφεύρεση» το Όμνιμπους. Μετέφερε επιβάτες καθημερινά από την Αθήνα στις 7 και στις 10 το πρωί και στις 2 και 4 το απόγευμα και από τον Πειραιά στις 8 και 11 το πρωί και στις 3 και 5 το απόγευμα. Το εισιτήριο είχε 1 δραχμή ενώ εντός του οχήματος απαγορεύονταν το κάπνισμα και τα ζώα. Το Όμνιμπους ξεκινούσε από τη γωνία των οδών Ερμού και Αιόλου στην Αθήνα και από το Παζάρι στον Πειραιά. Με το σφύριγμα της σάλπιγγας του οδηγού ξεκινούσε το … όχημα.